Naučni radnici, ekonomska nauka i socijalni pokret

Pierre Bourdieu piše o ulozi znanstvenih radnika u socijalnim pokretima. O toj ulozi raspravlja kroz analizu socijalnih pokreta iz prosinca 1995. godine u Francuskoj, koji su poprimili međunarodni karakter.


Socijalni pokret decembra 1995. bio je pokret bez presedana po svom opsegu, a pre svega zbog svojih ciljeva. Ako ga je veliki deo francuske i međunarodne javnosti smatrao izrazito značajnim, to je zato što je on uveo u socijalne borbe neke sasvim nove ciljeve. Ovlaš, kao skicu, on je doneo jedan pravi projekat društva, kolektivno afirmisan i sposoban da se suprotstavi onome što nameće dominantna politika, konzervativni revolucionari koji su trenutno na vlasti, u političkim institucijama i u institucijama za proizvodnju diskursa.

Pitajući se kako naučni radnici mogu doprineti jednoj takvoj organizaciji kao što je Generalna skupština, uverio sam se u neophodnost njihovog prisustva otkrivši čisto kulturnu i ideološku dimenziju ove konzervativne revolucije. Ako je decembarski pokret naišao na opšte odobravanje, to je zato što je on delovao kao odbrana socijalnih tekovina, ne jedne posebne društvene kategorije – iako je njen udarni deo činila jedna posebna kategorija, zato što je bila posebno pogođena – već čitavog jednog društva, pa čak jednog skupa društava: te tekovine se odnose na rad, na javno obrazovanje, na javni prevoz, na sve što je javno, a samim tim i na državu, tu instituciju koja nije – nasuprot onome u šta bi hteli da nas ubede – obavezno zastarela i regresivna.


Konzervativna revolucija se poziva na neoliberalizam, dajući tako sebi naučni privid i mogućnost delovanja kao teorija.
Nije slučajnost to što se taj pokret javio baš u Francuskoj. Postoje istorijski razlozi za to. Ali ono što bi trebalo da pogodi posmatrače jeste činjenica da se on nastavlja u obliku vrtloga, u Francuskoj, u različitim i neočekivanim oblicima – ko bi očekivao pokret zaposlenih na putevima u tom obliku? – i u Evropi takođe: u Španiji u ovom trenutku; u Grčkoj pre nekoliko godina; u Nemačkoj, gde je pokret bio inspirisan francuskim pokretom i otvoreno se pozivao na afinitet s njim; u Koreji – što je još značajnije, zbog simboličkih i praktičnih razloga. Ta vrsta vrtložne borbe je, čini mi se, u potrazi za svojim teorijskim a pre svega praktičnim jedinstvom. Francuski pokret može biti smatran avangardom jedne svetske borbe protiv neoliberalizma i protiv nove konzervativne revolucije, u kojoj je simbolička dimenzija izuzetno značajna. Mislim da jedna od slabosti svih progresističkih pokreta potiče iz činjenice da su oni potcenili značaj te dimenzije i da još uvek nemaju prikladno oružje kojim bi se borili protiv nje. Socijalni pokreti kasne više simboličkih revolucija za svojim protivnicima, koji koriste savetnike za komunikacije, savetnike za televiziju itd.

Konzervativna revolucija se poziva na neoliberalizam, dajući tako sebi naučni privid i mogućnost delovanja kao teorija. Jedna od teorijskih i praktičnih grešaka mnogih teorija – počev od marksističke teorije – bila je previđanje efikasnosti teorije.

Mi ne smemo da ponovimo tu grešku. Imamo posla s protivnicima koji se naoružavaju teorijama, i čini mi se da im se treba suprotstaviti intelektualnim i kulturnim oružjem. Zbog podele rada, neki su bolje naoružani od drugih da vode tu borbu, zato što je to njihovo zanimanje. I određen broj njih je spreman da se baci na posao. Koji može biti njihov doprinos? Pre svega određeni autoritet. Kako su nazivani ljudi koji su podržavali vladu u decembru? Stručnjacima, mada svi zajedno nisu činili ni “e” od ekonomiste. Tom efektu autoriteta treba suprotstaviti efekat drugog autoriteta.

Međutim, to nije sve. Snaga naučnog autoriteta, koji se demonstrira nad socijalnim pokretom i duboko u svesti radnika, veoma je velika. On dovodi do jednog oblika demoralizacije. I jedan od razloga njegove snage jeste to što su nosioci autoriteta ljudi koji deluju kao da se međusobno slažu – konsenzus je uglavnom znak istine. To je takođe zato što on počiva na naizgled najmoćnijim oruđima kojima misao danas raspolaže, naročito na matematici. Ulogu onoga što se naziva dominantnom ideologijom danas možda igra određena upotreba matematike (to je naravno preterivanje, ali je način da se privuče pažnja na činjenicu da je racionalizovanje – davanje razloga da bi se opravdale stvari koje često nemaju opravdanja – danas našlo veoma moćno oruđe u matematičkoj ekonomiji). Toj ideologiji, koja prikazuje kao čisti razum jednu prosto konzervativnu misao, važno je suprotstaviti razloge, argumente, demantije, dokaze; treba, dakle, voditi jedan naučni rad.

Jedna od snaga neoliberalne misli jeste to što se ona predstavlja kao svojevrsni “veliki lanac Bića”; kao u staroj teološkoj metafori, u kojoj na jednom kraju imamo Boga, a zatim nizom karika idemo do najskromnijih stvarnosti. U neoliberalnoj nebulozi, umesto Boga, na samom vrhu se nalazi jedan matematičar, a na dnu jedan ideolog Esprita[2], koji ne zna baš mnogo o ekonomiji, ali koji može da se pretvara da zna ponešto zahvaljujući površnom poznavanju tehničkog rečnika. Taj veoma moćan lanac ima efekat autoriteta. Postoje sumnje, čak i među aktivistima, koje proističu jednim delom iz suštinski društvene snage teorije koja pridaje autoritet rečima g. Trišea ili g. Titmajera, predsednika Bundesbanke, ili ovog ili onog esejiste. To nije niz lančano povezanih dokaza, već lanac autoriteta, koji ide od matematičara do bankara, od bankara do filozofa-novinara, i od esejiste do novinara. To je takođe kanal kojim protiču novac i svakojake ekonomske i društvene prednosti, međunarodni pozivi, uvažavanje. Mi sociolozi, bez upućivanja optužbi, možemo preduzeti raskrinkavanje tih mreža i pokazati da je protoku ideja podloga protok moći. Postoje ljudi koji menjaju ideološke usluge za položaj na vlasti. Trebalo bi dati primere, ali dovoljno je pažljivo pročitati listu potpisnika čuvene “Peticije stručnjaka”.

Zanimljivo je, u stvari, to što se skrivene veze između ljudi koji inače rade odvojeno – iako ih često viđamo kako se dvoje po dvoje pojavljuju u lažnim debatama na televiziji – između fondacija, udruženja, časopisa, itd., ovde veoma jasno otkrivaju.

Ti ljudi vode kolektivno, kao konsenzusom, jedan fatalistički diskurs, koji se sastoji u pretvaranju ekonomskih tendencija u sudbinu. Međutim, socijalni zakoni, ekonomski zakoni itd., izvršavaju se jedino ako ih pustimo da deluju. Ako su konzervativci pristalice ne-uplitanja to je zato što ti tendencijalni zakoni uglavnom konzerviraju, i što im je za to potrebno ne-uplitanje. Posebno su zakoni finansijskih tržišta, o kojima nam stalno pričaju, zakoni konzervacije, kojima je potrebno neuplitanje da bi se ispunili.

Trebalo bi razviti, argumentovati, a naročito nijansirati. Izvinjavam se zbog pomalo pojednostavljujućeg tona onoga što sam rekao. Što se tiče socijalnog pokreta, on se može zadovoljiti time što postoji; ionako pravi dovoljno “frke”, nećemo od njega tražiti još i da proizvodi opravdanja. A intelektualce koji se priključuju socijalnom pokretu odmah pitamo: “A šta vi predlažete?” Ne smemo da upadnemo u zamku programa. Za to ionako ima dovoljno aprtija i aparata. Ono što mi možemo učiniti jeste da napravimo ne jedan kontra-program, već jedan kolektivni naučni mehanizam, interdisciplinarni i međunarodni, koji bi povezivao naučne radnike, aktiviste, predstavnike aktivista itd., s tim što bi naučni radnici imali tačno određenu ulogu: oni mogu naročito efikasno, budući da je to njihov posao, sudelovati u radnim grupama i u grupama za refleksiju, zajedno s ljudima koji su u pokretu.

To iz starta isključuje određen broj uloga: naučni radnici nisu sadrugovi, odnosno taoci i kaucije, paravani i statisti koji potpisuju peticije i kojih se možete rečiti čim ih iskoristite; oni nisu ni ždanovski “aparatčici” koji dolaze da u socijalnom pokretu vrše naizgled intelektualnu vlast koju ne mogu vršiti u intelektualnom životu; oni nisu ni stručnjaci koji dolaze da drže predavanja – čak ni antistručnjački stručnjaci; oni nisu ni proroci koji će odgovoriti na sva pitanja o socijalnom pokretu, o njegovoj budućnosti. Naučni radnici su ljudi koji mogu pomoći da se definiše funkcija instancija kao što je ova, ili podsetiti na to da osobe koje su ovde nisu prisutne u svojstvu portparola, već u svojstvu građana koji dolaze na jedno mesto rasprave i istraživanja, s idejama i argumentima, ostavljajući po strani “političarski” jezik, platforme i “aparatske” navike. To nije uvek lako. Među “aparatskim” navikama koje prete da se vrate, tu je stvaranje komisija, često unapred pripremljena “pripajanja”, itd. Sociologija uči kako funkcionišu grupe i kako se služiti zakonima prema kojima one funkcionišu kako bismo pokušali da ih osujetimo.

Potrebno je izmisliti nove oblike komunikacije između naučnih radnika i aktivista, odnosno novu podelu rada među njima. Jedna od misija koju naučni radnici mogu ispuniti možda bolje nego iko drugi, jeste borba protiv medijskog bombardovanja. Po ceo dan slušamo gotove rečenice. Više ne možemo uključiti radio, a da ne čujemo da se govori o “planetarnom selu”, o “mondijalizaciji” itd. To su reči koje deluju nebitno, ali kroz koje prolazi čitava jedna filozofija, čitavo jedno viđenje sveta, koje povlači za sobom fatalizam i potčinjenost. Moguće je odupreti se tom bombardovanju kritikujući reči, pomažući ne-profesionalcima da se opskrbe specifičnim oružjem za otpor, da bi se izborili protiv efekta autoriteta, protiv uticaja televizije, koja igra apsolutno kapitalnu ulogu. Danas više ne možemo voditi socijalne borbe ako ne raspolažemo programima specifične borbe s televizijom i protiv nje. Upućujem na knjigu Patrika Šampanja (Patrick Champagne), Faire l’opinion (“Napraviti mnenje”), koja bi trebalo da bude svojevrstan priručnik političkog borca.[3] U toj borbi, sukob između medijskih intelektualaca je veoma bitan. Što se mene tiče, oni mi ne stvaraju nesanicu i nikad ne mislim na njih kada pišem, ali oni imaju izuzetno važnu ulogu s političkog stanovišta, i bilo bi poželjno da jedan deo naučnih radnika pristane da posveti deo svog vremena i svoje energije, aktivistički, osujećivanju njihovog delovanja.

Drugi cilj jeste izmisliti nove oblike simboličke akcije. Što se toga tiče, mislim da su socijalni pokreti u zakašnjenju, osim nekoliko istorijskih izuzetaka. U svojoj knjizi, Patrik Šampanj pokazuje kako izvesne krupne mobilizacije mogu dobiti manje mesta u novinama i na televiziji nego neke sitne manifestacije, koje su međutim izvedene tako da zanimaju novinare. Naravno, nije u pitanju borba protiv novinara, i oni su podređeni stegama prekarizacije, sa svim efektima cenzure koje ona povlači za sobom u svim zanimanjima vezanim za kulturnu proizvodnju. Ali je od suštinske važnosti znati da će ogroman deo onoga što možemo reći ili uraditi biti filtriran, tj. često poništen, onim što će o tome reći novinari. U to spada i ono što ćemo uraditi ovde. Evo jedne opaske koju oni neće ponoviti u svojim izveštajima.

Za kraj, reći ću da jedan od problema jeste biti reflesivan – to je krupna reč, ali nije upotrebljena bez razloga. Cilj nam je ne samo da izmislimo odgovore, već da izmislimo nov oblik organizacije protestnog rada i organizacije protesta, aktivističkog rada. Ono o čemu bismo mi naučni radnici mogli da sanjamo jeste da deo naših istraživanja bude koristan socijalnom pokretu umesto da se izgubi, kao što je danas često slučaj, skrenut i deformisan od strane novinara ili neprijateljski nastrojenih tumača, itd. Mi želimo, u okviru grupe kao što je “Raisons d’agir”, da izmislimo nove oblike izražavanja koji bi omogućili da se aktivistima saopšte najnaprednija dostignuća istraživanja. To, međutim, pretpostavlja takođe promenu rečnika i duhovnog ustrojstva kod naučnih radnika.

Treba iznova osmisliti internacionalizam, koji je bio skrenut i izobličen od strane sovjetskog imperijalizma, odnosno izmisliti oblike teorijske misli i oblike praktičnog delanja sposobne da se postave na nivo na kom treba da se vodi bitka.
Da se vratim na socijalni pokret; mislim, kao što sam maločas rekao, da imamo posla s vrtložnim kretanjima – mogao sam pomenuti štrajkove studenata i profesora u Belgiji, štrajkove u Italiji, itd. – borbi protiv neoliberalnog imperijalizma, borbi koje najčešće ne znaju jedna za drugu (i koje mogu poprimiti oblike koji nisu uvek simpatični, kao što su određeni oblici integrizma). Treba, dakle, ujediniti makar međunarodnu informaciju i pustiti je u opticaj. Treba iznova osmisliti internacionalizam, koji je bio skrenut i izobličen od strane sovjetskog imperijalizma, odnosno izmisliti oblike teorijske misli i oblike praktičnog delanja sposobne da se postave na nivo na kom treba da se vodi bitka. Ako je tačno da većina dominantnih ekonomskih snaga deluje na svetskom, transnacionalnom nivou, tačno je i da postoji jedan prazan prostor, prostor transnacionalnih borbi. Teorijski prazan, zato što nije osmišljen, taj prostor nije praktično zauzet u nedostatku jedne prave međunarodne organizacije snaga sposobnih da osujete, bar na evropskom nivou, novu konzervativnu revoluciju.

Pariz, novembar 1996.

Pierre Bourdieu
S francuskog prevela Milica Pajević
Preneseno sa stranice Centra za socijalna istraživanja
Izvor: Pjer Burdije, Signalna svetla. Prilozi za otpor neoliberalnoj invaziji, Beograd, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, 1999, pp. 57-64.


[1] Intervencija prilikom otvaranja Generalne skupštine socijalnog pokreta, Pariz, 23-24 novembar 1996. (naslov članka)
[2] Časopis za društvene nauke (prim. prev.)
[3] Champagne, P., Faire l’opinion, Paris, Ed. de Minuit, 1993.

Vezani članci

  • 28. prosinca 2021. Jugoslovenska – socijalistička – feministička istorija Nije samorazumljivo iz kojih se pozicija interpretira historija jugoslavenskog socijalističkog puta ka emancipaciji žena, pa ni iz kojih feminističkih pozicija. Interpretacije koje prioritiziraju rodnu optiku kao samostalnu, odnosno pretpostavljaju žensko djelovanje kao autonomno, najčešće ističu tobožnji kontinuitet između građanskih i socijalističkih struja, mehanički prenose anglosaksonsku periodizaciju feminizma na tzv. tri vala i dekontekstualizirano kaleme zapadnjačke hladnoratovske kategorije na jugoslavenske okolnosti. Međutim, postoje i lijeve feminističke interpretacije, koje uviđaju da rodna emancipacija nije sekundarni ili izvedeni, već neodvojivi dio radničke i socijalističke emancipacije – riječ je o jednoj borbi s mnoštvom lica. Iz ove vizure se pokazuje kako teza da nakon AFŽ-a nije bilo ničeg previđa ključna feminističko-socijalistička dostignuća u polju socijalne reprodukcije.
  • 27. prosinca 2021. Mandić u Blitvi "Na gotovo dvjesto pedeset strana gustog materijala, književnost kao praksa pisanja jedva da se i spominje. Umjesto toga (o) piscu se sudi s obzirom na to u kojoj je mjeri politički djelovao u skladu ili (pretežito) usuprot načelima koje liberalna inteligencija drži transcendentnim. Takvo je analitičko polazište posve legitimno, no ono ne treba auru književnog znalca, koju Mandić sveudilj potura, pridodavši na samom kraju i popis svojih književnih recenzija, valjda kao dokaz vlastite ekspertize."
  • 24. prosinca 2021. O revolucionarnom muziciranju Pavla Markovca Pavao Markovac nije bio samo međuratni muzikolog i skladatelj, niti tek „usputnih“ komunističkih uvjerenja ‒ kako to revizionistički postupci prešućivanja nastoje prikazati. Bavljenje muzikom ovog političkog agitatora i organizatora, publicista i kritičara koji je zbog svog djelovanja bio zatočen u ustaškom logoru Kerestinec, a potom i ubijen, nemoguće je odvojiti od marksističkog okvira razumijevanja. Stoga je i njegov pristup muzici, kao i umjetnosti uopće, neodvojiv od analize odnosa proizvodnje i reprodukcije u kapitalizmu. Djelujući kroz kulturno-umjetničke i političke organizacije unutar radničkog pokreta, Markovac je nastojao na propitivanju i stvaranju radničke muzike, usredotočujući se na formu revolucionarnih pjesama i zborskog izvođenja, te iznalaženju umjetničkih formi i sadržaja koji bi bili dostupni svima.
  • 23. prosinca 2021. Alternativnom kulturom u ekonomski mejnstrim "U širokom luku od avangardnih preko neoavangardnih do alternativnih umjetničkih praksi, kojim autorica ocrtava dinamični odnos institucije umjetnosti i socijalizma, historijska je ironija da je upravo alternativna scena postala rodno mjesto prekarnih radnih uvjeta. Jugoslavenska socijalistička institucija umjetnosti tako je napravila puni krug – od integracije umjetnika u društvenu podjelu rada do umjetnika-poduzetnika suvremenog neoliberalnog tipa. U sjajnoj analizi Katje Praznik ona se pred nama rastvara kao iznimno zanimljiv analitički predmet, upravo zato što nam dokazuje kako u momentu krize poduzetnički model nije bio rješenje."
  • 22. prosinca 2021. Srbija na desnici: antimoderni gen ili kapitalistička transformacija društva? Jačanje i preoblikovanje desnice u postpetooktobarskoj Srbiji nije izraz rastućeg nacionalizma i fašizma koji su tobože inherentni narodnim masama (kako to tumače liberalni gurui), već proturječnosti procesa kapitalističke transformacije i socijalnih frustracija u nedostatku ozbiljnih organizacijskih formi otpora. Nametnuta ideološka polarizacija koja se ogleda u suprotnostima reformizma/tradicionalizma, zapadnjaštva/rusofilstva, socijalnog liberalizma/konzervativizma, suradnje/nesuradnje s Haškim tribunalom, „Bulevara Zorana Đinđića“/„Bulevara Ratka Mladića“ itsl., naišla je na ideološku sintezu stvaranjem SNS-a (kao unaprijeđene verzije DS-a) i jačanjem vučićevske desnice. Ljevica, pak, društvene proturječnosti mora nastojati tumačiti autonomno, izvan nametnutog ideološkog sklopa polarizacije, te produbljivati i izoštravati kritiku kapitalizma.
  • 20. prosinca 2021. Mural u beskraju Gubitak ideološke, političke i institucionalne hegemonije ipak ostavlja polja u kojima se nastoji djelovati, primjerice kulturno-simboličkim označavanjem jugoslavenskih gradova. Tako izdanci posrnule Demokratske stranke u Srbiji još uvijek vode bitke za simbole, posebice za onaj u kojem je zgusnuta sva mitologija ovog dijela političkog spektra – „beatificiranu‟ figuru Zorana Đinđića. Međutim, dok brojni pokušaji oslikavanja njegova murala na Platou ispred Filozofskog fakulteta u Beogradu – također simbolički potentnom mjestu, obilježenom anti-miloševićevskim folklorom – nastoje reaktualizirati nasljeđe ubijenog premijera, njegovo neprekidno precrtavanje znakovito podsjeća čega je ovaj simbol zapravo ime: neobuzdane privatizacije i osiromašenja radničke klase.
  • 19. prosinca 2021. Prilog razvijanju konceptualnih okvira rada njege Nakon utemeljujućih debata o socijalnoj reprodukciji, o razlikama između unitarnih i višesistemskih teorija i o nadnicama za kućni rad tijekom 1970-ih, od 1990-ih se u okvirima feminističke ekonomije teorijski utemeljuje i jedna specifična vrsta socijalno-reproduktivnog rada: rad njege. Dakako, geopolitička, povijesna i međunarodna podjela rada reprodukcije, odnosno globalni lanci njege, iziskuju analitičko nijansiranje razlika u zemljama kapitalističkog centra (gdje se rad skrbi poglavito delegira na jeftinu migrantsku i ne-bijelu radnu snagu), u socijalističkim državama (gdje je umnogome državno podruštvljen) i u zemljama globalnog Juga (gdje se socijalno-reproduktivni aranžmani oslanjaju na šire obitelji, zajednice, civilni sektor i neformalni sektor rada). Složenija konceptualizacija rada njege dolazi i iz feminističkih istraživanja socijalnih politika, te kroz konceptualne alatke dijamanata njege i ukupne društvene organizacije rada.
  • 16. prosinca 2021. Romski feminizam: od rodno-ravnopravnog preko intersekcionalnog prema socijalno-reproduktivnom pogledu (3. dio) Nakon analize elemenata rodno-ravnopravne i intersekcionalne optike, posljednji dio triptiha o romskom feminizmu donosi prikaz optike teorije socijalne reprodukcije, koja se ovdje razmatra kao analitički i politički najpotentniji okvir za promišljanje položaja Romkinja, a u sprezi s marksističkim razumijevanjem složenih odnosa rada: i proizvodnog (prije svega kroz ukotvljenost u neformalnu sferu rada) i reproduktivnog (kroz marginalizirana domaćinstva u kojima se socijalno reproducira rasijalizirana radna snaga). Pokazuje se kako je najveći broj Romkinja ne samo dio rasijalizirane, etnicizirane i orodnjene radničke klase, već je njihov položaj zapravo potpuno uključen u kapitalizam. Utoliko su i zagovaranja politike inkluzije promašena, a socijalno-reproduktivni pogled naznačuje jedinu revolucionarnu putanju: antikapitalističku.
  • 13. prosinca 2021. Neoliberalna država globalnog Juga (2): bliži li se kraj autoritarnog neoliberalizma? "Indija i Turska su jedine dvije velike države globalnog Juga u kojima je kulturni nacionalizam ostvario pobjedu nad sekularizmom i uspostavio kontinuiranu vlast. Međutim, oba primjera pokazuju da kulturni nacionalizam ulazi u svoju autoritarnu fazu, koju u slučaju Indije neki autori_ce nazivaju i fašističkom. U trenutnim geopolitičkim okolnostima u kojima ove dvije države imaju bitnu ulogu, razvoj ovakvih tendencija poziva na oprez, a istovremeno zlokobno potvrđuje tezu da formalno demokratske institucije nisu dovoljne da bi spriječile razvoj autoritarnih političkih oblika vlasti."

Događanja

pogledaj sve

Bookmarks

pogledaj sve

Fusnote

pogledaj sve

Natječaji i prijave

pogledaj sve

Plenum FFZG-a

pogledaj sve